Dowiedz się, czym różni się przegląd dachu od stałego monitoringu wilgotności i dla kogo sprawdza się system VILPE Sense.
Plama na suficie, zapach wilgoci na poddaszu, chłodniejsza ściana kolanowa mimo ogrzewania w całym domu. Takie sygnały pojawiają się długo po tym, jak woda znalazła drogę do wnętrza konstrukcji. Pokazujemy, skąd bierze się przeciek, po czym go rozpoznać wcześnie, jakie metody wskazują dokładne miejsce uszkodzenia i dlaczego coraz częściej uzupełnia się je stałym pomiarem wilgotności.
Przeciek rzadko ma jedną prostą przyczynę. Najczęściej odpowiada za niego uszkodzona membrana dachowa, pęknięta po latach ekspozycji na słońce, mróz i cykliczne zmiany temperatury. Materiał pokrycia z czasem traci elastyczność, a drobne mikropęknięcia powiększają się przy każdym kolejnym sezonie grzewczym. Kolejnym źródłem problemu bywają obróbki blacharskie wokół kominów, okien dachowych, anten i innych przejść instalacyjnych, wykonane niedokładnie na etapie budowy albo poluzowane przez wiatr i ruchy termiczne konstrukcji.
Wodę do wnętrza konstrukcji wprowadzają też uszkodzenia mechaniczne pokrycia, na przykład po silnym gradzie, upadku gałęzi albo pracach na dachu prowadzonych bez odpowiedniego zabezpieczenia powierzchni. Zimą dodatkowym zagrożeniem bywa zaleganie śniegu i tworzenie się warstwy lodu przy okapie, która blokuje odpływ wody roztopowej.
Osobną grupę stanowią przecieki, których nie wywołuje żadna dziura w pokryciu. Słaba wentylacja poddasza albo dachu płaskiego prowadzi do skraplania pary wodnej wewnątrz warstw izolacyjnych, gdy ciepłe i wilgotne powietrze z wnętrza budynku napotyka chłodniejszą powierzchnię pod pokryciem. Wilgoć gromadzi się wtedy stopniowo, a jej źródłem jest powietrze z wnętrza budynku, nie deszcz. Dachy płaskie i o dużej powierzchni są w tym zakresie szczególnie narażone, bo trudno je ocenić wzrokowo w całości.
Pierwszym widocznym objawem bywa żółta lub brązowa plama na suficie albo na krokwiach widocznych z poddasza. Często towarzyszy jej wilgotny, stęchły zapach, zwłaszcza po opadach albo w okresach wysokiej wilgotności powietrza na zewnątrz. Zdarza się też, że tynk w danym miejscu zaczyna odpadać albo pęcznieć, mimo braku widocznej wody, a farba na suficie traci przyczepność i zaczyna się łuszczyć dokładnie w miejscu przecieku.
Domownicy zgłaszają również, że fragment ściany kolanowej lub sufitu jest wyraźnie chłodniejszy niż otoczenie. Odpowiada za to parowanie wody zgromadzonej w warstwach izolacji, które obniża lokalnie temperaturę powierzchni. Innym sygnałem bywa wzrost rachunków za ogrzewanie bez wyraźnej przyczyny, ponieważ mokra izolacja traci swoje właściwości termiczne. Na poddaszu dodatkowym sygnałem bywają przebarwienia drewna więźby i ciemniejsze plamy na krokwiach.
Problem w tym, że wszystkie te objawy pojawiają się dopiero wtedy, gdy woda przeniknęła już przez kilka warstw pokrycia i izolacji, czyli stosunkowo późno. Zanim ślad dotrze do wnętrza pomieszczenia, izolacja pod nim mogła być wilgotna od kilku tygodni albo miesięcy.
Podstawową metodą pozostają oględziny dachu od zewnątrz i od strony poddasza. Dekarz sprawdza wtedy stan pokrycia, obróbek blacharskich i miejsc newralgicznych, na przykład wokół kominów czy świetlików, a od strony wnętrza ocenia stan krokwi, folii paroizolacyjnej i śladów zawilgocenia na izolacji.
Drugą popularną metodą jest próba wodna. Polega ona na stopniowym polewaniu wodą wybranych fragmentów dachu, zaczynając od najniższego punktu podejrzanego obszaru, i jednoczesnej obserwacji wnętrza konstrukcji w poszukiwaniu miejsca, w którym pojawi się wilgoć. Procedura bywa czasochłonna, bo każdy fragment trzeba testować osobno przez kilkanaście minut.
Trzecią metodą jest kamera termowizyjna, która rejestruje różnice temperatur na powierzchni dachu albo sufitu od wewnątrz. Zawilgocone fragmenty izolacji zwykle oddają ciepło inaczej niż suche, ponieważ woda zmienia przewodność cieplną materiału. Dzięki temu operator z pewnym prawdopodobieństwem wskazuje obszar problemowy, choć najlepsze rezultaty daje pomiar wykonany o odpowiedniej porze doby.
Każda z opisanych metod ma swoje ograniczenia. Oględziny pokazują wyłącznie stan zewnętrznej warstwy pokrycia. Nie pokazują tego, jak wygląda sytuacja głębiej, w izolacji termicznej czy na paroizolacji, a dostęp do niektórych fragmentów dachu, na przykład stromych połaci albo dużych powierzchni płaskich, bywa dodatkowo ograniczony ze względów bezpieczeństwa.
Próba wodna bywa czasochłonna i nie zawsze odtwarza rzeczywiste warunki, w których dochodzi do przecieku, na przykład silny wiatr, konkretny kierunek deszczu albo długotrwałe opady o niewielkim natężeniu. Zdarza się, że test wykonany w bezwietrzny dzień nie ujawnia usterki, która daje o sobie znać wyłącznie podczas ulewy z określonej strony budynku.
Kamera termowizyjna wymaga odpowiednich warunków pogodowych i doświadczonego operatora, a jej wyniki bywają niejednoznaczne przy dachach wielowarstwowych albo pokrytych panelami fotowoltaicznymi, które same nagrzewają się od słońca. Wspólną cechą tych metod jest to, że sprawdzają stan dachu punktowo, podczas pojedynczej wizyty. Żadna z nich nie pokaże, że wilgotność w danym miejscu rośnie od tygodni.
Odpowiedzią na te ograniczenia jest ciągły pomiar wilgotności wewnątrz konstrukcji, prowadzony przez cały rok, a nie podczas pojedynczej wizyty dekarza. Taki właśnie mechanizm stoi za systemem VILPE Sense. System składa się z czujników wilgotności i temperatury umieszczonych bezpośrednio w warstwach dachu, jednostki sterującej, która przetwarza ich odczyty, oraz mobilnej stacji bazowej, która przesyła dane do chmury za pomocą łączności komórkowej.
Gdy poziom wilgoci przekroczy bezpieczny próg, system wysyła powiadomienie do użytkownika, a dane odczytasz online z komputera, tabletu lub smartfona, o dowolnej porze. Wirtualna mapa wilgotności pokazuje dokładne miejsce, w którym doszło do wzrostu wilgotności, dzięki czemu ekipa naprawcza trafia od razu w konkretny punkt zamiast szukać przecieku na całej powierzchni dachu.
W wersji z funkcją osuszania system dodatkowo uruchamia wentylator dachowy VILPE ECo Sense, który usuwa nadmiar wilgoci z konstrukcji, zanim dojdzie do rozwoju pleśni czy korozji elementów. Wentylator pracuje tylko wtedy, gdy jest to potrzebne. Dach nie jest więc stale wentylowany na pełnej mocy niezależnie od warunków, a to dodatkowo ogranicza zużycie energii. Według danych producenta co czwarty dach wymaga remontu z powodu uszkodzeń spowodowanych wilgocią, zanim skończy się jego planowana żywotność, a szkody tego typu rzadko są objęte ubezpieczeniem budynku.
Rozwiązanie sprawdza się przy nowych inwestycjach i przy modernizacji istniejących dachów, w domach jednorodzinnych, budynkach wielorodzinnych oraz obiektach przemysłowych o dużej powierzchni pokrycia. Montaż czujników wykonują certyfikowani instalatorzy VILPE, których listę znajdziesz na stronie vilpe-wentylacja.com w zakładce gdzie kupić. System zaprojektowano w Finlandii, z myślą o trudnych warunkach klimatycznych, takich jak mróz, śnieg i intensywne opady, a producent działa na rynku od 1973 roku i ma na koncie ponad 40 opatentowanych rozwiązań w zakresie wentylacji i ochrony dachów.
Nieszczelność dachu łatwiej naprawić, gdy wiesz o niej wcześnie, zanim woda zdąży uszkodzić izolację i elementy konstrukcyjne. Oględziny, próba wodna czy kamera termowizyjna nadal mają swoje miejsce w diagnostyce, ale sprawdzają stan dachu tylko podczas jednej wizyty i zależą od warunków pogodowych w dniu kontroli. Stały monitoring wilgotności w warstwach dachu, taki jak VILPE Sense, uzupełnia te metody o informację, która pojawia się na bieżąco, zanim przeciek stanie się widoczny gołym okiem. Jeśli zarządzasz budynkiem o dużej powierzchni dachu albo planujesz nową inwestycję, skontaktuj się z certyfikowanym instalatorem VILPE i sprawdź, jak system sprawdzi się w Twoim przypadku.
Dowiedz się, czym różni się przegląd dachu od stałego monitoringu wilgotności i dla kogo sprawdza się system VILPE Sense.
Poznaj przyczyny i skutki przecieków w dachu oraz sposób, w jaki monitoring wilgotności skraca czas do naprawy. Sprawdź ofertę VILPE.
